De Kolibries

De Kolibries zijn ploeterend cabaret-trio. Ze staan al jarenlang in de kleinere zalen van Nederland. Ik overweeg een documentaire over hen te gaan maken. Hier een aantal recensies die ik verzamelde betreffende hun theatershow(s). Aangezien ik zelf ook bezig ben met het maken van een programma zijn ze een inspiratie voor me, maar ze doen me eveneens beseffen dat je soms te ver kunt gaan.

Update: De Kolibries zijn als trio gestopt. Een groep cabaretliefhebbers is een handtekeningenactie gestart om het zo te houden.

Onfris incident ruïneert cabaretfestival

22 December 2008

images3.jpg

door Gerard Pen

De spanning was te snijden in het Gelderse Balkerveen. Wie zou er deze keer aan de haal gaan met de jaarlijkse Snickers Toppie Joppie cabaretbokaal? Zou het Petra Musselkoek zijn, die met haar breekbare liedjes over de ozonlaag de harten van de gevoelige zielen in het publiek had gestolen? Of Relus Pomp, de 36-jarige groentehandelaar die stand-up grappen over kontneuken afwisselde met liedjes op zijn banjo. Tenslotte was er nog Ferry Pompoenera, voor velen de grote kanshebber. Hij bracht een mooi origineel verhaal over zijn vader, de verschillen tussen mannen en vrouwen, en hoe het is om gevangen te zitten tussen twee culturen. De drie cabarettalenten stonden er klaar voor, het publiek zat er klaar voor, maar net toen presentator Tooske Bralzak (bekend van het radioprogramma ‘Kubus’) de prijswinnaar bekend wilde maken, klom er een dikke, duidelijk aangeschoten man, het podium op. De eerste minuut werd er vanuit de zaal nog wat gelachen. Men dacht waarschijnlijk dat het ging om een gastoptreden, of desnoods om een wat te enthousiaste cabaretfan. Pas toen de dikke verschijning de microfoon uit de handen van mevrouw Bralzak had gegrist en zich naar de zaal keerde, drong de ernst van de situatie door. Op het podium stond Remco Kolenboer, algemeen geaccepteerd als de slechtste cabaretier van Nederland.
Wat hierna volgde is bijna te genant om te herhalen. Ferry Pompoenera probeerde de situatie te redden door naar Kolenboer toe te lopen en de microfoon te pakken, maar hij kreeg een harde klap in de maag van de dronken gek op het podium.
‘Blijf van me af! Ik ben cabaret!, schreeuwde Kolenboer hierna met dubbele tong.
Petra Musselkoek, Relus Pomp en presentatrice Tooske renden van het podium af en Ferry Pompoenera waggelde er even later zuchtend en kreunend achteraan.
De dronken Remco Kolenboer bleef alleen op het podium over en begon aan de meest trieste vertoning die ik ooit heb gezien. De technicus van het Pandoertheater had de microfoon uitgezet, dus Kolenboer stond eerst een halve minuut voor joker tot hij doorkreeg dat niemand zijn tirade kon verstaan. Daarna gooide hij de microfoon weg (hij raakte een oude vrouw op de eerste rij vol op de neus) en begon op orkaansterkte te loeien. Kolenboers agressieve en dronken monoloog duurde zeker vijf minuten. Het kwam er op neer dat de heer Kolenboer zich miskend voelt en dat hij niet snapt waarom mensen niet naar zijn show komen. Hij riep verder dat de rest van de Nederlandse cabaretiers makke schapen zijn die zijn ‘kont mogen likken’ en dat hij de enige is die het lef heeft om grappen te maken ten koste van het CDA. Daarna begon Kolenboer zijn broek uit te doen. Welk punt hij hiermee wilde maken zullen we gelukkig nooit weten, want voor hij de pantalon uit had, was de beveiliging eindelijk gearriveerd en werd de schreeuwende idioot van het podium verwijderd. Tegen de heer Kolenboer is proces-verbaal opgemaakt. De jury liet later weten dat Ferry Pompoenera de Snickers Toppie Joppie cabaretbokaal van 2008 heeft gewonnen met zijn programma ‘Ammemakkenee Hollandiee’ .
Proficiat Ferry.

Kolibris echt superstom

7 July 2008

images3.jpeg

Fleur Wesseling, Kranedorpse schoolkrant

Dit is mijn verslag van het optreden van de Kolibries op
onze jaarlijkse schoolfeest. Ik vond ze echt superstom en niet grappig. Er waren honderd leerlingen in de aula. We dachten dat clown Bobo zou komen maar die had afgezegd omdat hij last had van zijn keel. Nou en? Dan kan je toch nog wel jongleren? Ik vondt het jammer. Nu kwamen de Kolebries. Ze waren met zijn tweeen en ze zeiden tegen ons dat er eerst nog een derde figuur bij was maar dat die nu te druk was met aftrekken. Ik snapte niet wat dat op sloeg. Jopie legde toen uit wat ze bedoelden. Dat vond ik vies. Daarna gingen ze grappen vertellen maar niemand snapte de grappen. Liesje uit 3c ging na tien minuten huilen omdat ze het eng vond. Zij is echt een bange poepert. Na een half uur werd en van de twee jongens heel rood en begon kwaad te schreeuwen tegen onze rector. Onze rector werd heel boos en de jongens ook. De rector zei dat ze konden fluiten. Naar hun geld. Maar ze gingen niet fluiten. Ze liepen alleen maar boos weg. Een van de twee jongens gaf kleine Peter uit 4c nog een harde duw. Peter viel op zijn hoofd. Toen zei de rector dat hij de politie ging bellen.
Het was een heel nare avond. Ik hoop dat ik de Kolenbries nooit meer zie.

Kolenboer bereikt nieuw dieptepunt met soloprogramma

22 April 2008

images1.jpg

Derk Pronterman
Thuis in Bikkerschot (weekend-editie)

Toen eind vorig jaar bekend werd dat de Kolibries er na vijf jaar eindelijk een punt achter hadden gezet, vierden sommige recensenten openlijk feest. De marteling was voorbij. Het afschuwelijkste cabaretgezelschap aller tijden was eindelijk dood. Voor altijd kapot en weg, weg weg! Karel Bloskaak van de Berenschotse Courant ging nog het verst door in een beschouwing de carrière van de Kolibries vergelijken met een ‘kankergezwel’, dat ‘geen dag te vroeg was weggesneden.’
Maar net als in het vervolg op een slechte horrorfilm, blijkt dat de rampspoed nu pas is begonnen.
Remco Kolenboer is solo gegaan. Ja, u leest het goed. Remco Kolenboer, de onsmakelijk corpulente en zonder twijfel minst talentvolle van de Kolibries (behalve als je onnodig zweten als een talent ziet) treedt dit seizoen op in het land met zijn soloprogramma ‘ Eindelijk Vrij’.
De titel lijkt te suggereren dat Kolenboer zich artistiek geremd voelde door zijn collega’s. Dit klinkt op zich als een lachwekkend statement, maar is na het bekijken van Kolenboers programma eerder waanzinnig te noemen.
In de flyer wordt de show aangekondigd als een kruising tussen stand-up, hiphop en cabaret. In praktijk zaten de vijftien toeschouwers in de kleine zaal van de Bikkerschotse Ballenbak te kijken naar een onbedoelde parodie op menselijke waardigheid.
Kolenboer treedt op met een microfoon en sloeg er tot driemaal toe in met zijn onhandige lichaam verward te raken in het microfoonsnoer. Eenmaal stond hij, met de rug naar de zaal en hevig vloekend, een volle minuut te stuntelen met het snoer. De overige twee maal viel hij op de grond als een logge, stinkende zak aardappelen. Bezoekers van Kolibrieshows uit het verleden zullen begrijpen dat deze twee onbedoelde valpartijen het komische hoogtepunt van de avond waren.
Schreeuwen door een microfoon is volgens Kolenboer waarschijnlijk stand-up, cabaret heb ik niet gezien, en het hiphop gedeelte bestond er uit dat onze vriend na een half uur aan de zaal vroeg of er ook ‘lekkere bitches in the house waren.’
Toen een bijdehand meisje op de eerste rij riep dat Kolenboer zelf de ‘ de lekkerste tieten ’ had, kreeg de komiek een kreeftrode kop en had hij niets scherpers terug dan ‘ houd je mond, hoer.’
Wanneer zweten en schelden olympische sporten waren, dan was de heer Kolenboer van tweemaal goud verzekerd.
Kolenboer sloot na 39 minuten af met de woorden; ‘ Nou mensen, voor een try-out ging het best wel lekker, of niet..?’
Daarop riep een oude man vanuit de zaal wat de rest van het publiek op dat moment alleen maar dacht: ‘ Ik hoop dat jij snel onder een auto komt!’

Oude vrouw kotst terecht op podium

12 April 2008

Door Gerard Klopperfin

De Kolibries, bestaan die nog? Helaas wel.
Dit Amsterdamse trio staat al jarenlang bekend als de rotste appel aan de veel te grote Nederlandse cabaretboom, maar de heren gaan stug door.
‘Onoverwinelijk’, is de titel van hun nieuwe show. Het woord is fout gespeld op de posters. Bij een andere artiest zou je in zo,n geval denken dat het om een ironische grap gaat, bij de Kolibries weet ik zeker dat de fout niet opzettelijk is, maar het gevolg van pure stompzinnigheid.
Ik telde een man of twintig in de kleine zaal van theater Kakelbeest in Terepoel.
‘Zal mij benieuwen of het nog slechter is dan vorige keer’, liet een bezoeker zich voor aanvang ontvallen. Dat is dus het soort mensen dat tegenwoordig op een show van de Kolibries afkomt. Ramptoeristen. Het soort mensen dat met een zak chips naar een verkeersongeluk gaat staan kijken.
Wel, deze mensen werden niet teleurgesteld, want een ramp was het.
Een lijn was niet te ontdekken in de show, slechts een stinkende lappendeken van onintressante en hoogst onorginele sketches passeerde de revue.
Voorbeeld: De heren kwamen op met tennisrackets en begonnen daarmee guitaar te spelen. Deze onzin ging zeker een kwartier door. Zelfs op een kinderfeestje zou zo,n act zijn weggezet als clicheematige rommel, maar de Kolibries lijken geen enkel besef meer te hebben van wat kwaliteit is.
Zeker vijf minuten gingen op aan het ‘aansteken van elkaars scheten’, zoals Remco Kolenboer olijk aankondigde. (wat een onsmakelijke vetzak is dat trouwens!)
Natuurlijk mislukte dit, met als gevolg dat de hele zaal- op dat moment nog een man of tien- naar een volwassen man zat te kijken die met zijn reet naar achteren ‘leuk’ stond te doen, geflankeerd door een andere volwassen man die vloekend aan het klooien was met een bic-aansteker.

Het zijn dit soort momenten waarop deze recensent zijn vak haat.
Elkaar in het gezicht spugen, kinderliedjes zingen, boeren laten op het ritme van House-muziek.., in de droomwereld waar de Kolibries leven is het allemaal aanvaardbaar, maar het publiek lijkt er nu eindelijk definitief genoeg van te hebben.
Na ongeveer een uur werd een oude vrouw letterlijk fysiek onpasselijk op de eerste rij.
Geen prettig incident, maar tijdens deze show van de Kolibries een welkome onderbreking.
De vrouw stond op uit haar stoel en waggelde naar voren. De straal kots die haar mond verliet en op de zijkant van het podium belandde gaf perfect weer wat men in de zaal van de show vond.
Het publiek heeft de Kolibries (Of ‘de Kloten-pies’, zoals een jongere bezoeker het trio toepasselijk noemde) nu definitief links laten liggen, blijft nog maar een vraag over: waarom worden deze talentloze idioten nog in zalen geboekt?
Ik richt me bij deze graag tot alle theaterdirecteuren van Nederland.
Boek deze jongens niet meer. Ze kunnen niets.

Doordringende urinelucht verpest optreden cabaretgezelschap

21 March 2007

Door Barrie Maalstroom (Gurecheveense Bode)

Hun ‘roem’ was ze al vooruitgesneld. De Kolibries uit Amsterdam. ‘Stomvervelend’ zou het zijn, ‘onintressant’, ‘amateuristisch’, ‘fascistisch’ en simpelweg ‘afschuwelijk’. Ik moet zeggen, ik verwachtte het een en ander gisteravond, en met mij zo,n twintigtal bezoekers in de kleine zaal van theater Borrelslot in Gurecheveen.
Maar helaas, een eerlijke recensie van het optreden kan ik u, de lezer, niet geven. Ik werd namelijk afgeleid, vanaf het begin van het optreden tot en met het einde. Afgeleid door een alles doordringende urine- zeg maar plat- pislucht, die de Kolibires vanaf het podium de zaal in slingerden.
Waar de lucht vandaan kwam werd niet duidelijk. Van een van de jongens zelf, of een van hun instrumenten, of wellicht had er een buitengewoon potente kat op het podium geplast? Feit is dit: zowel ik als de rest van het publiek kon zich niet op de sketches en de liedjes van het Amsterdamse trio concentreren. Zij hadden daar zelf schijnbaar ook moeite mee.
 Een van de drie  (Bart Maalhoes?) verzuchtte na ongeveer een uur: ‘Het ruikt hier vreemd’, waarna een van zijn collega’s  riep; ‘Mijn God, niet weer he?’
Ik vrees dat deze tweespraak geen onderdeel van het programma uitmaakte.
Wat verder nog te zeggen over het optreden? Van de paar moppen die nog binnenkwamen wil ik er een u toch niet onthouden. Remco Kolenboer, de dikste grappenmaker van het drietal, kwam na een minuut of vijftig met deze kwinkslag op de proppen: ‘Die Balkenende, wat een sukkel is dat zeg. Het lijkt wel alsof hij Harry Potter is?’
De Heer Kolenboer bleef na deze bon mot verwachtingsvol stil staan, schijnbaar verbaasd dat er geen warme schaterlach vanuit de zaal loskwam.
Harry Potter en Balkenende! Heren, die vergelijking was vijf jaar geleden al niet leuk. Foei.
Ik wens de Kolibries veel succes met hun verdere optredens en ook met hun persoonlijke hygiëne. Op basis van wat ik gisteravond zag zou ik zeggen dat er op beide terreinen nog behoorlijk wat winst te boeken is. Aan de urinestank is wat te doen, maar de stank van amateurisme en gebrek aan talent zal moeilijker weg te krijgen zijn.
Een afrader.

Zwolse courant
‘Matige moppentoppers zorgen voor een uur lang verveling en ergernis’

11 August 2006

theaterrrrrrrrrrr.jpg

door Helga Zwaanstok

Drie jongens van eind twintig betreden het podium en beginnen met hun openingsact:
Een soort onduidelijke scene waarin ze elkaar met modder bekogelen. Er wordt nauwelijks gelachen. ‘Nou, erger dan dit kan het niet worden’, denk ik bij mezelf. Maar als ik na afloop de zaal uitloop besef ik dat de begin-act het absolute hoogtepunt van de avond was.
Dieptepunt is de zogenaamde interactie met de zaal die eruit bestaat dat een van de drie (Remco Kolenboer?) een oude vrouw uit het publiek 5 minuten lang uitmaakt voor ‘moffenhoer’.
De ‘Kolibries’ zijn zonder twijfel de slechtste theater-act die ik ooit heb mogen aanschouwen. Slechte timing, slechte grappen, flauwiteiten afgewisseld met tenenkrommend zoetgevooisde en vaak vals gezongen liedjes.
Van de dertig mensen in de zaal zijn er na een uur nog tien over. Als ik niet voor mijn werk had moeten blijven zitten, was ik er ook vandoor gegaan.
Een tip van mij: ga deze show zeker niet zien. Het is een absolute aanfluiting.

Gadverdamme

11 June 2006

 (uit de Kukkelschaarse Zondagskrant)

Door Floortje Mallemor

Gadverdamme. Dat is het woord dat het beste beschrijft wat ik denk over de show ’Mien heb je mijn satire ook gezien’ van het cabaretgezelschap ‘de Kolibries’
De show die de heren brachten in de kleine zaal van het Fulco-theater in Kukkelscha was zonder twijfel het slechtste dat ik ooit heb gezien.
Niet alleen was het slecht, het was ook smerig en ik durf zelfs de term fascistisch te gebruiken.
De scene waarin de drie alledrie opkomen verkleed als Hitler en daarna vuil beginnen te spuiten over buitenlanders miste elke ironie. Je had vanuit de zaal het gevoel dat ze het volkomen meenden.
En de scene waarin een van de drie als hond verkleed tussen het publiek gaat zitten (wat makkelijk kon, de zaal was nog niet eens half vol) was niet alleen onbegrijpelijk, maar ging ook nog eens veel te lang door, zoals overigens al hun scenes en liedjes. (een lied van tien minuten over een verwarmingsketel, waarom?)
Ik zou willen zeggen, de Kolibries verdienen een regisseur. Een regisseur met een pistool die deze drie minkukels uit hun artistiek lijden verlost.
Gadverdamme.

Trio verwondt man op eerste rij

11 August 2005

(artikel uit de Walgvogelse bode, weekend-editie)

Door Bart Buisman

Soms vraag je je als recensent na het zien van een act af; “Hoe heeft dit ooit het theater gehaald?”
Na het zien van de show ‘Mien heb je mijn satire ook gezien’, van trio de ‘Kolenbries’, vroeg ik me dat inderdaad af, maar ook: “Waarom heeft niemand deze jongens doodgemaakt? ’.
Amateurisme, slechte grappen, vals gezongen prutnummers, het is allemaal nog te vergoeielijken, maar wat de drie heren na een uur op het podium flikten zou eigenlijk strafrechterlijke gevolgen moeten hebben.
Er was op de eerste rij een man in slaap gevallen (volledig terecht overigens)
Een van de Kolibries liep naar de man toe, en voor dat de rest van de zaal het doorhad had hij een stuk vuurwerk uit zijn zak gehaald en dit in het oor van de man gepropt.
Hij stak het vuurwerk aan (een strijker leerde navraag na afloop) en een paar seconden later hoorden we een harde knal. Dat de slapende man daarna wakkerschrok en huilend uit zijn oor begon te bloeden verraste de drie heren kennelijk. Ze verlieten het podium om niet meer terug te komen. De man werd afgevoerd en zal na later blijkt de rest van zijn leven minder horen en bovendien een deel van zijn oor moeten missen.
Een afschuwelijke avond voor iedereen.

Venrayse Bode
Kwaadaardige en amateuristische show van cabaret-trio de Kolibries

11 April 2005

Door Ferry Borelleraar

‘De Kolibries’ worden in de brochure aangekondigd als ‘cabaret’, maar de show die de drie heren in de kleine zaal in Venray neerzetten heeft meer weg van een drama. Een absolute martelgang van anderhalf uur. Een marteling voor zowel publiek als spelers.
Er is zoveel mis met deze voorstelling dat zelfs een heel boek niet genoeg zou zijn om het uit te leggen. Maar laat ik een poging doen.
Goed cabaret verlegt grenzen, maar niet alle grenzen hoeven te worden verlegt, heren!
De openings-act van de ‘show’ is het meest veronrustende dat ik ooit in een theater heb gezien.
Het doek gaat op en een van de drie heren zit op de grond te poepen. Hij draait een bolus die vreselijk stinkt. (een dame op de eerste rij werd onwel en moest worden afgevoerd)
De drie heren gaan om de bolus heenstaan en wijzen ernaar (op dit moment begonnen al een aantal mensen de zaal te verlaten) en roepen daarna: “Dit is wat we van jullie denken”.
Op dat moment glijdt een van de drie heren uit en valt ruggelings in de hoop stront, waarna hij een monoloog begint over ‘strontzwemmen’.
Na deze ‘act’ zijn er nog drie mensen in de zaal over, waarvan een de technicus van het trio en een ander een vriend van de drie. Ik blijf als enige bezoeker over en wordt daarna tussen de (overigens vreselijk oubollige en slecht gespeelde scenes) vanaf het podium uitgemaakt voor ‘persparasiet’, ‘stinkhomofiel’ en ‘klootzak’.
Na afloop loop ik de zaal uit en verlaat het theater diep geschokt en met een nare smaak in mijn mond. Dit had nooit mogen gebeuren.

Cabaretgroep raakt slaags met publiek

11 March 2005

Door Gerry Grootsman

De twintig man in de kleine zaal van theater Pardoes in Moppel hadden waarschijnlijk een aangenaam avondje uit verwacht, maar wat ze kregen te zien was een ordinaire vechtpartij tussen de performers en een deel van het publiek.
En de avond begon zo rustig. Letterlijk, want een driespraak van ‘de Kolibries’ over de actualiteit kon zelfs geen glimlachje bij het publiek ontlokken. Niet zo vreemd met grappen van het nivo: ‘Die Piet Hein Donner, wat een ouderwetse klojo is dat, is ie soms in een tijdmachine gekomen vanuit een andere tijd?’
Na een kwartier riep een van de drie moppentoppers tegen iemand uit de zaal ’jij stinkt naar gebrek aan talent’.
De aangesproken man (naar later blijkt lid van een plaatselijke motorclub) liep daarop het podium op en gaf de cabaretier (ene Bart Maalhoes) een paar rake klappen in het gezicht. Huilend en duidelijk uit zijn neus en ogen bloedend liep Maalhoes de coulissen in. De man ging weer zitten, maar niet voordat hij duidelijk maakte dat de andere twee gewoon door moesten spelen, omdat er anders ‘dooien zouden gaan vallen’.
De twee overgebleven cabaretiers (Boris Zeelbal en Remco Kolenboer) maakten na dit onfrisse incident de avond af met doodsangst in hun ogen. Hun flauwe grappen en slechte liedjes werden alleen onderbroken door gehuil vanachter de coulissen en nerveus gekuch vanuit de zaal. Een surrealistische, buitengewoon vervelende en beangstigende theater-avond.

« Previous Entries