Sander
van Opzeeland

Ik heb nu al zin in de film ‘Decision Points’ , gebaseerd op de bestseller van George W Bush. Kijk en huiver hoe een man zijn gevecht tegen de drank wint, God vindt, en president van Amerika wordt. Lach om zijn gezellige, boerse charme. Bewonder zijn persoonlijkheid, en juich om de beslissingen die hij neemt. Een moedige man, verketterd door naïef links uitschot, maar desondanks recht door zee, op weg naar zijn doel! Decision Points!

Mijn droomcast:

George W Bush: Brad Pitt
Dick Cheney: Satan
Bin Laden: Joop Braakhekke
Laura Bush: Carice van Houten
Colin Powell: Humberto Tan
Weapon of mass destruction: Martin Brozius

‘Vrijheid en verantwoordelijkheid’. Dat is het motto van het nieuwe kabinet. Klinkt goed, maar dat geldt voor de meeste motto’s. Het is eigenlijk gewoon een kwestie van twee woorden opzoeken waar iedereen een fijn warm gevoel bij krijgt, en die dan naast elkaar zetten.
Wie houdt er nu niet van vrijheid? En wanneer is de laatste keer dat je iemand ‘verantwoordelijkheid’ hebt horen vervloeken.
‘Chocoladetaart en grote borsten’, had ook een motto kunnen zijn. Of ‘leuke dingen doen met vrienden en zuurstof’. Ook dan zou menig kiezer gerust zijn gesteld.

‘Wauw, ik houd van leuke dingen doen met vrienden, en ook van zuurstof. Dit wordt echt een kabinet voor mij!’

Ik sta in een weiland. Het ruikt enorm naar koeienvlaaien en besmette kippen. Opeens komt er een man uit een gat in de grond gekropen. Het is Ron Brandsteder. Hij is gekleed in een glimmend blauw showpak en het verstrijken der jaren heeft zijn spontane en charmant onhandige uitstraling geheel intact gelaten. ‘Hee Ron, hoe gaat ie?’, informeer ik losjes.
Hij geeft geen antwoord maar kijkt me slechts aan. Dan begint hij te lachen. Onmiddellijk houdt hij schuldbewust een hand voor zijn mond, maar hij kan niet ophouden. Vanachter de hand proest hij gestaag verder.
‘Wat is er zo grappig, Ron?’, vraag ik.
Ron begint nu hevig te schokschouderen. ‘Hou op Andre, je maakt me gek’. kraait hij.
‘Ik ken geen Andre’, roep ik.
‘Hahaa, wat een geweldige timing!’, schatert Ron.
Dan voel ik iets op mijn hoofd. Ik haal er een voorwerp van af. Het is een fluitketel. Ik bedenk me geen ogenblik en sla Ron met de ketel keihard op zijn neus.
Vlak voor hij bewusteloos in het gras neerstort zegt hij nog: ‘ Je bent een genie, Andreetje!’
Ik schrik wakker.

Ik zit in een greppel. Het is koud en nat en ik ben omringd door zenuwachtige soldaten. Een paar knagen aan hun vingers, anderen spelen met hun pistool. Ik wil roepen dat ik hier niet thuis hoor, maar er komt geen geluid uit mijn mond. Er klinkt een schot, en een seconde later vliegt mijn hoofd van mijn lichaam. Het stuitert als een voetbal de greppel uit en plonst recht in een riviertje.
Al dobberend overweeg ik hoe mijn leven er voortaan uit zal zien, zo zonder armen, benen, lichaam en nek. Veel minder gedoe, waarschijnlijk. Ik begin ‘Vader Jacob’ te fluiten. Dan zink ik langzaam naar de bodem.
Ik schrik wakker.

Ik zit in een roeibootje. Langzaam maar gestaag werkt het zich door een slingerend riviertje. Ik hoor een paar vogels kwetteren. Ze klinken vermoeid, alsof ze last hebben van de droge hitte die als een verstikkende deken over de middag hangt. Ik zit achterin en kijk naar het mannetje dat voorin aan het roeien is. Het is M Night Shamelamulamulamulam, de regisseur van ‘The Sixht Sense’, ‘Unbreakable’, en ‘Signs’.
We varen op een laag tempo en het water dat ritmisch tegen de boot aanplonst verzorgt een rustgevende soundtrack. Toch voel ik me niet op mijn gemak. Ik vertrouw M Night niet. Het kost me enkele minuten om moed te verzamelen, maar dan stel ik mijn medepassagier een vraag.
‘Komt er nou straks een twist?’, vraag ik.
M Night roeit door en het lijkt eerst alsof hij de vraag niet heeft gehoord. ‘Hoezo?’, vraagt hij dan opeens.
‘Nou, dat is toch altijd in jouw films. Dan lijkt alles in orde en opeens gebeurt er iets raars waardoor alles anders is’.
‘M Night schudt zijn kleine hoofd. ‘Ik weet niet wat je bedoelt’, zegt hij. Dan stopt hij met roeien en wijst naar een plek achter me. ‘Kijk dan, een gespikkelde botervlinder’, roept hij enthousiast.
Uit beleefdheid kijk ik om. Ik zie niets. Het volgende moment splijt mijn hoofd open van de pijn. Ik ga naar de grond en het laatste dat ik zie is M Night die met een bebloede roeispaan over me heen gebogen staat. ‘Gefopt’, zegt hij. ‘Ik ben eigenlijk helemaal geen aardige gast. Het was allemaal niet waar!’
Ik schrik wakker.